Bu benlik zamanında, memuriyet hakikatta bir hizmetkârlık olduğu halde, bir hâkimiyet, bir ağalık, bir nemrutçulukla nefse gayet zevkli bir hâkimiyet mertebesini bir kısım memurlara rüşvet olarak verdiği için, maalesef idareciler ve yöneticiler bu insanın hoşuna giden bir ağalık ve adeta bir nemrutçuluk insanın davranışlarında sergilenmektedir.
İdareciler ve amirler aslında kendi himayesinde olan memurlara ve hizmet verdiği insanlara karşı hizmetkarlık düşüncesenden daha ziyade hakimiyet düşüncesiyle hareket etmektedirler.
Elbette dert belli olursa derman asan olur derler..Kanunlar, yasalar, ancak insanın çevresini ilgilendirip insanın görünen beşeri münasebetlerini ilgilendirirken kalbini duygularını ve hislerine hükmünü icre ettirecek yanlız ve yanlız inandığı mukaddesat yapabilir.
Hali hazır medeniyet esasları insanın kalbine duygularına bencilliğine , hırslarına engel olacak mahiyette olmamaktadır.
“Memuriyet, emirlik ise, reislik değil, millete bir hizmetkârlıktır.” Demokratlık, hürriyet-i vicdan, İslâmiyetin bu kanun-u esasîsine dayanabilir. Çünkü kuvvet kanunda olmazsa şahsa geçer. İstibdad, mutlak keyfî olur.
Hasılı ; memuriyet bir hizmetkârlıktır; bir hâkimiyet ve benlik için tahakküm âleti değil… Bu zamanda terbiye-i İslâmiyenin noksaniyetiyle ve ubudiyetin zafiyetiyle benlik, enaniyet kuvvet bulmuş. Memuriyeti hizmetkârlıktan çıkarıp bir hâkimiyet ve müstebidâneye baskı unsuruna dönmüş.
Hziran 2011 inden bu yana yaklaşık dört aydır görev değişikliği nedeniyle bir başka çalışma birimine başladım. Çalıştığım Büroda olan Doğan Molla abi ve Cengiz Güldoğdu ve filiz Öndersev hanım olmak üzere Ahmet Can gibi arkadaşlarla tanışmaya ve çalışma ortamını paylaşmaya vesile oldu.Bu görev yerinin değişmesi ile belki uzun zamandır yazamıyordum artık yazmaya bir fırsat olur…
13/10/2011 Manisa
Hüseyin SÖBE
